Historia zakładu sięga roku 1975-go, kiedy to w Warszawie przy ulicy Opaczewskiej 4 powstał zakład złotniczy, należący do spółdzielni zegarmistrzów, złotników i grawerów. Zakłąd był oznaczony numerem 8. W roku 1990 po rozwiązaniu spółdzielni, w wyniku zmian, zakład został sprywatyzowany i przyjął nazwę Pracownia jubilerska „RUBIN”, pod którą istnieje do dnia dzisiejszego. Nasi jubilerzy z 35 letnim stażem, służą bogatym doświadczeniem, wiedzą i profesjonalizmem już trzeciemu pokoleniu klientów. Specjalizujemy się głównie w:

· ręcznym wyrobie i naprawie biżuterii (obrączki ślubne, pierścionki zaręczynowe, bransolety, łańcuszki itp…)

· naprawie biżuterii antycznej

· drobnych naprawach na poczekaniu

· wykonywaniu biżuterii z powierzonego materiału

· wyrobie sygnetów herbowych

· oprawie brylantów

· wykonywaniu monogramów

CECHA	PRÓBA
	960
	750
	585
	500
	375
	333
	cecha dodatkowa

CECHY PROBIERCZE DLA WYROBÓW ZE SREBRA

CECHA	PRÓBA
	925
	875
	830
	800
	cecha dodatkowa

CECHY PROBIERCZE DLA WYROBÓW Z PLATYNY

CECHA	PRÓBA
	950
	cecha dodatkowa

CECHY PROBIERCZE DLA WYROBÓW Z PALLADU

CECHA	PRÓBA
	850
	500
	cecha dodatkowa

INNE CECHY

	cecha pomocnicza
	cecha główna

ZNAKI PROBIERCZE

	oznaczenie – metal
	znaki do kasowania

POLSKIE CECHY PROBIERCZE DLA MATERIAŁÓW DENTYSTYCZNYCH

	Cecha podstawowa dla platyny próby 0,950
	Cecha podstawowa dla złota próby 0,916
	Cecha podstawowa dla złota próby 0,833
	Cecha podstawowa dla złota próby 0,750
	Cecha podstawowa dla palladu próby 0,333
	Cecha podstawowa dla złota i palladu próby 0,302

Źródło: Załącznik do rozporządzenia Min. Gosp. Pracy i Pol. Społ. z dn.08.04.2004r
w sprawie wyrobów z metali szlachetnych ( Dz. U. z 2004r. Nr 76, poz. 715 )
(Litery występujące w cechach określają właściwe Urzędy Probiercze w kraju: A- Białystok, B- Bydgoszcz,
G- Gdańsk, H- Chorzów, K- Kraków, L- Łódź, P- Poznań, V- Wrocław, W- Warszawa, Z- Częstochowa)

CECHY I ZNAKI OBOWIĄZUJĄCE DO 08-05-2004 r.

DLA WYROBÓW ZŁOTYCH

	Cecha podst. dla próby 960
	Cecha podst. dla próby 750
	Cecha podst. dla próby 585
	Cecha podst. dla próby 500
	Cecha podst. dla próby 375
	Cecha podst. dla próby 333
	Cecha dodatkowa dla wyrobów ze złota

DLA WYROBÓW SREBRNYCH

Cecha podstawowa dla próby 925	Cecha podstawowa dla próby 875

Cecha podstawowa dla próby 830	Cecha podstawowa dla próby 800	Cecha dodatkowa dla srebra

DLA WYROBÓW PLATYNOWYCH

Cecha podstawowa dla próby 950	Cecha dodatkowa dla platyny

DLA WYROBÓW PALLADOWYCH

Cecha podstawowa dla próby 850	Cecha podstawowa dla próby 500	Cecha dodatkowa dla palladu

POZOSTAŁE CECHY I ZNAKI

Cecha pomocnicza	Cecha główna	Znak do oznaczania metali nieszlachetnych	Znak do kasowania cech lub oznaczeń

CIĘŻAR WŁAŚCIWY
Ciężar właściwy kamieni szlachetnych oznacza się podobnie jak i innych ciał, a więc za pomocą wagi hydrostatycznej, piknometru lub też przez zanurzanie w cieczach ciężkich. Stosunkowo najprostsza jest ta ostatnia metoda. W celu dokładnego oznaczenia ciężaru właściwego kamienia zanurza się go w cieczy, która go początkowo na sobie unosi. Przez rozcieńczenie i dokładne wymieszanie roztworu nadaje mu się taką gęstość, aby kamień mógł pływać w każdym poziomie cieczy. Ciężar właściwy roztworu równa się wtedy ciężarowi właściwemu kamienia szlachetnego. Ciężar właściwy roztworu oznacza się za pomocą wagi Westphala.

TWARDOŚĆ
Znacznie ważniejszą własnością niż ciężar właściwy jest twardość kamieni szlachetnych. Twardość, jak wiadomo, jest to opór, jaki ciało stawia czynnikom usiłującym rozdzielić jego cząsteczki. Twardości nie należy mieszać z łupliwością, tj. zdolnością rozłupywania się w płaszczyznach gładkich. (Diament np., mimo że należy do najtwardszych ciał, daje się łatwo rozłupać, jeżeli uderzony zostanie wzdłuż płaszczyzny łupliwości). Wszystkie kamienie szlachetne i ozdobne, używane w jubilerstwie, posiadają twardość równą lub wyższą niż twardość kwarcu; jedynie opal i turkus mają twardość mniejszą. Do mierzenia twardości używana jest w jubilerstwie tzw. skala Mohsa, na którą składają się następujące minerały:
1)  talk – jest tak miękki, że daje się rysować drewienkiem zapałki,
2)  gips – można go zarysować paznokciem,
3) kalcyt – paznokciem nie daje się zarysować, lecz łatwo miękkim żelazem,
4)  fluoryt – trudno zarysować go miękkim nożem – łatwo pilnikiem,
5)  apatyt – trudno nim zarysować szkło, pilnik rysuje go łatwo,
6)  ortoklaz – łatwo nim zarysować szkło, trudno rysuje go pilnik,
7)  kwarc – dobry pilnik rysuje go nieznacznie,
8)  topaz – łatwiej rysuje go pilnik niż kamień,
9)  korund – rysuje wszystkie kamienie prócz diamentu,
10) diament -najtwardszy minerał świata.
Każdy z wymienionych minerałów rysuje poprzedni lub daje się zarysować, przez następny. Minerały o tej samej twardości rysują się wzajemnie, lecz trudno.
Przy badaniu kamieni szlachetnych cała skala jest zbędna. W praktyce wystarcza kawałek szkła o twardości ok. 5, kawałek ortoklazu o tw. 6, kwarcu o tw. 7 i kawałek topazu o tw. 8. Kamienie poniżej twardości szkła używane są bowiem rzadko, kamienie o twardości wyższej niż 8, a więc diament, szafir, rubin i chryzoberyl różnią się wyglądem i dla zidentyfikowania ich nie trzeba oznaczać ich twardości.
Praktycznie twardość kamieni szlachetnych oznacza się iglicam w których końcach wprawione są najczęściej: ortoklaz tw. 6, kwarc tw. 7, cyrkon tw. 7,5, topaz tw. 8, chryzoberyl tw. 8,5. Iglicami tymi rysuje się badany kamień najlepiej przy jego brzegu, tak aby go nie uszkodzić. Jeżeli np. kwarc nie rysuje, kamienia, a rysuje go topaz, twardość jego waha się między 7 a 8. W celu dokładnego oznaczenia twardości   kamieni   używa   się przyrządu, zwanego sklerometrem. Twardość określa się obciążeniem, potrzebnym do wywołania rysy, a więc w jednostkach masy, czyli w gramach.
Badanie twardości wykonywane przez niefachowców z reguły prowadzi do uszkodzenia kamienia, a poza tym otrzymane wyniki nigdy nie są pewne. W przypadku konieczności oznaczenia twardości kamienia, narys należy wykonać na rondyście tj. w miejscu, które zakryte zostanie oprawą, a obserwację przeprowadzić pod lupą.

BLASK I POŁYSK
Jedną z zasadniczych cech minerałów stanowi blask i połysk wynikające z odbijania promieni światła od powierzchni ciał. Im równiejsza i gładsza jest powierzchnia od której promienie się odbijają, tym natężenie blasku jest większe. Oprócz natężenia blasku rozróżnia się połysk minerałów: metaliczny, diamentowy, tłusty, szklisty, perłowy i jedwabisty. Brak połysku określa się słowem matowy.
Najsilniejszy połysk metaliczny ma hematyt. Połysk szklisty mają prawie wszystkie kamienie szlachetne przezroczyste jak szmaragd, rubin, szafir, topaz, ametyst, cyrkon itd., bardzo żywy blask ma diament. Zależnie od stopnia załamania światła połysk szklisty może być bardziej lub mniej żywy. Np. topaz i cytryn mają tę samą barwę; topaz jednak ma połysk bardzo żywy, a cytryn przeciętny. Połysk tłusty posiadają: agat, nefryt, lapis lazuli, malachit, a połysk woskowy- opal i turkus. Masa perłowa ma połysk perłowy, a korund – jedwabisty.

FLUORESCENCJA I FOSFORESCENCJA
Fluorescencja jest to własność świecenia ciał pod działaniem niewidocznych promieni ultrafioletowych. Badanie fluorescencji przeprowadza się za pomocą lampy kwarcowej, której promienie skierowuje się w ciemnym pokoju przez szkło. Wooda na badany kamień. Szkło Wooda zawiera w sobie tlenek niklu, który powoduje, że szkło to nie przepuszcza zwykłego światła widzialnego, lecz tylko niewidzialne promienie ultrafioletowe. W świetle tym prawdziwe kamienie szlachetne wykazują mniej lub bardziej żywą fluorescencję, czyli świecenie, a fałszywe kamienie pozostają ciemne”. Jeżeli np. jakiś wyrób jubilerski, złożony częściowo z diamentów, brylantów, a częściowo z simili, poddany zostanie działaniu promieni ultrafioletowych można natychmiast stwierdzić, że prawdziwe brylanty świecą żywo, a imitacje pozostają ciemne. Barwa fluorescencji zależna jest od rodzaju kamienia szlachetnego. Na fluorescencję mają znaczny wpływ zanieczyszczenia, znajdujące się w kamieniach, dlatego przy badaniu w świetle ultrafioletowym należy zachować wielką ostrożność, nieraz bowiem można otrzymać zupełnie fałszywe wyniki. I tak np. większość diamentów pod wpływem promieni ultrafioletowych świeci intensywnie niebiesko, niektóre jednak odmiany diamentu wykazują inną barwę, a w rzadkich przypadkach nawet zupełnie nie świecą.
Niżej podane przykłady wskazują jakie barwy fluorescencji dają najczęściej używane w jubilerstwie kamienie szlachetne. Rubin z Birmy i rubin syntetyczny daje światło ciemnoczerwone, a rubin syjamski – jasnoczerwone, turmalin – nie fluoryzuje; spinel – fluoryzuje w różnych odcieniach barwy czerwonej; beryl świeci słabo; szafir cejloński i szafir indyjski fluoryzuje niebiesko, ametyst – fluoryzuje zielonawo, szafir żółty – fluoryzuje pomarańczowo, topaz – fluoryzuje nieznacznie; większość kamieni żółtych nie fluoryzuje. Perły prawdziwe fluoryzują intensywnie niebiesko, przy czym perły najczystszej wody posiadają jeszcze brunatny środek. Metoda badania kamieni i pereł za pomocą fluorescencji jest bardzo dobra dzięki swojej prostocie, ale różnice w odcieniach barw fluorescencyjnych są tak nieznaczne, że identyfikacja kamienia wyłącznie tą metodą nie może być całkowicie pewna. Niektóre kamienie szlachetne, wystawione na działanie słońca lub innego silnego źródła światła w ciemności – zwłaszcza po podgrzaniu lub mocnym potarciu – świecą bladozielono. Zjawisko to nosi nazwę fosforescencji. Zaobserwować je można zwłaszcza na diamencie, topazie i turmalinie.