Sygnety herbowe

SYGNET HERBOWY to szlachecki rodzaj pieczęci, której tłok przeważnie znajdował się w oku pierścienia. Służył do odciskania w laku, na korespondencji czy dokumentach znaku herbowego. Sam tłok pieczętny noszony na palcu także bywał nazywany sygnetem. Sygnety herbowe noszono na palcu wskazującym jako widoczny symbol ich pochodzenia i przynależności do rodu szlacheckiego.

Dziś oczko sygnetów herbowych wykonane jest na ogół z kamienia szlachetnego lub półszlachetnego. Zgodnie z zasadami oczko wykonuje się z kamienia o barwie pola tarczy herbowej. W Polsce międzywojennej najbardziej ceniono kruchy krwawnik (karneol, karniol – czerwona, półprzezroczysta odmiana chalcedonu). Nazwę swą zawdzięcza pozostawianiu przy potarciu czerwonawej smugi pomimo swej szarej powierzchni. Do wyrobu oczek stosowano również inne kamienie oraz metale. W Baroku np. sygnety herbowe wyżynano w drogocennych kamieniach.

W sprzedaży na rodzimych aukcjach znajdziemy srebrne sygnety herbowe do laku. Przeważnie są nowe, ocechowane z herbem Lubicz, Ostoja, Trąby, wykonany ze srebra w próbie 925 i masie 10-12 gram w zależności od rozmiaru i w cenie niezależnej od rozmiaru.

Herbem Lubicz pieczętowała się głównie średnio – i drobnomieszczańska szlachta, najbardziej rozpowszechniony był na ziemi brzeskiej, inowrocławskiej, lubelskiej, łęczyckiej, poznańskiej, sandomierskiej, krakowskiej i sieradzkiej.

Sami wykonujemy sygnety wyłącznie w złocie dbając o najmniejsze detale, co doskonale odzwierciedla piękno herbu. Kamieniem jaki najczęściej używamy jest karneol i onyx dwuwarstwowy